neurontin 4800mg for rsd

Tag Archives: Huffington Post

Η Ευρωκρίση δημιουργεί αμφιβολίες για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης

20 May

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Έλενα Παναρίτη

Οι Ευρωσκεπτικιστές μεταφέρθηκαν από τα blogs, στις πολιτικές καμπάνιες. Δημιουργείται ένα νέο ρεύμα λαϊκιστών οι οποίοι εναντιώνονται σε μια ευρύτερη ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή και αναρωτιούνται ποιος ο λόγος ύπαρξής της. Στοχεύουν στο να πετύχουν μία μεγάλη νίκη στις επερχόμενες Ευρωεκλογές του Μαΐου.   

  Οι πρώτες ενδείξεις έρχονται από τις Γαλλικές Δημοτικές εκλογές. Δεκαεννιά πόλεις ψήφισαν «Εθνικό Μέτωπο», το κόμμα της MarineLePen, ένα ευρωσκεπτικιστικό ακροδεξιό κόμμα. 

  Χωρίς αμφιβολία, το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι το πιο διχαστικό αποτέλεσμα που έχει διεξαχθεί από τότε που εγκαθιδρύθηκε ο θεσμός των άμεσων εκλογών για τα μέλη του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου(35 χρόνια πριν). Φυσικά, μένει να δούμε πώς τα 300 εκατομμύρια ψηφοφόροι στα 28 κράτη μέλη της ΕΕ θα ψηφίσουν την ημέρα των εκλογών. Αυτό που είναι βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι οι Βρυξέλλες είναι αρκετά υπεύθυνες για την εξάπλωση των Ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων.

Η άνοδος των Ευρωσκεπτικιστών, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια βαθιά δυσπιστία με το οτιδήποτε προέρχεται από τις Βρυξέλλες. Είναι το αποτέλεσμα των συνεχώς αυξανόμενων και μη ανταποκρινόμενων θεσμικών οργάνων του Ευρω-Εργαστηρίου.                             

Ένα παράδειγμα είναι η αδυναμία της ΕΕ να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση μίας μικρής χώρας –όπως η Ελλάδα(2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης). Για τα δύο πρώτα χρόνια η ελληνική κρίση αντιμετωπίστηκε ως μια κρίση των τεμπέληδων, διεφθαρμένων και αναποτελεσματικών Ελλήνων. Στη συνέχεια, η κρίση μεταλλάχτηκε σε ένα ευρύτερο πρόβλημα της Νότιας Ευρώπης, τα γνωστά σε όλους μας PIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία). Φαίνεται ότι η ΕΕ προτίμησε να παίρνει αποφάσεις που βασίζονται σε τέτοια σενάρια που δημιουργούν διχασμό, παρά να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της Ένωσης έγκαιρα.

Η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ δεν αντέδρασε αρκετά γρήγορα έτσι ώστε να προλάβει τις στρεβλώσεις και τις ανεπάρκειες στις αγορές των κρατών-μελών της.

  Αντίθετα, η ΕΕ επέτρεψε τη συζήτηση να μετατραπεί σε ένα κυνήγι μαγισσών – ψάχνοντας κάποιον να κατηγορήσει, αντί να ασχοληθεί με φλέγοντα ζητήματα όπως η αναποτελεσματικότητα του ενιαίου νομίσματός της και η δημοσιονομική Ένωση.

Κατά ειρωνεία της τύχης, η διαχείριση της Ευρωκρίσης από την ίδια την Ένωση ήταν αυτή που οδήγησε στην άνοδο του λαϊκισμού και στην αντίδραση στην ηγεσία των 28 κρατών-μελών.

  Για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ, ένας άνευ προηγουμένου αριθμός ψηφοφόρων από όλα τα κράτη- μέλη θα ψηφίσει κόμματα τα οποία σθεναρά αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα ακόμα και τη σημασία της.

Δυστυχώς, οι ψηφοφόροι τον Νότου θα είναι αυτοί που θα κάνουν την αρχή καθώς αισθάνονται τιμωρημένοι από τις μεταρρυθμίσεις που έχουν μόνο να κάνουν με αυστηρή λιτότητα. Ποιος θα ήθελε να συνεχίσει να αυτοαποκαλείται Ευρώφιλος όταν νιώθει τιμωρημένος;

  Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι η ίδια η ΕΕ έχει δημιουργήσει μία παράξενη θερμοκοιτίδα κριτικής και δυσκαμψίας. Το ερώτημα είναι ένα: Τι είδους Ευρώπη θέλουμε και πως η ΕΕ θα μπορούσε να ανατρέψει την παρούσα κατάσταση;

Euro Crisis Leads to Scepticism About the Future of the European Union

20 May

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/euro-crisis-leads-to-skep_b_5062259.html?1396271779

 

Elena Panaritis

The Eurosceptics have moved from blogs, to op-eds, to political campaigns. A new wave of populist politicians who oppose greater European Union integration or question the raison d’étre of the EU are vying to make big wins in the upcoming European Parliament elections in May. The first signs come from French Municipal Elections in France. About 19 cities turned to the National Front party lead by Marine Le Pen. A serious Eurosceptic party of the far right.

Without a doubt, the outcome of the elections will be the most divisive since direct elections for Members of the European Parliament (MEPs) were first held 35 years ago. Of course, it remains to be seen how the 300 million voters in the 28 member states of the EU will vote on Election Day. What is certain, however, is that Brussels is to blame for the growth of Eurosceptic parties across the EU.

The rise of the Eurosceptic parties, which are united in a deep distrust of anything coming from Brussels, is the result of the increasingly irresponsive organisations and institutions of the European Union. One example is the EU’s inability to address the troubles of one small country – Greece. For the first couple of years, the Greek crisis was treated as just that – a crisis of the lazy, corrupt and inefficient Greeks. Then, the crisis was perceived as a wider problem of the southern Europeans dubbed as the PIGS (Portugal, Ireland, Greece and Spain). It seems the EU preferred to make decisions based on these scenarios creating divisiveness, rather than addressing the structural problems of the Union fast.

The truth is that the European Union was not fast enough to react to market distortions and inefficiencies in its Member States. Instead, the EU allowed the debate to turn into a witch hunt – looking for someone to blame, rather than dealing with the underlying issues like the inefficiencies of the EU’s Single Currency and the fiscal union.

Ironically, it is the Union’s handling of the Eurozone crisis that lead to the rise in populism and the backlash against the leadership of the 28-member bloc.

For the first time in the history of the EU, an unprecedented number of voters from across the 28-member bloc will vote for parties that are strongly questioning the effectiveness and even the relevance of the EU. The southern voters may unfortunately lead the way since they feel they have been punished by the EU reforms of severe austerity. Who wants to continue calling oneself a Europhile when they feel they are being punished?

The irony of the situation is that the European Union has itself created a strange incubator of criticism and inflexibility. The question now What type of Europe we want and how will the Union EU turn things around?

Ανάπτυξη: Μύθος ή αλήθεια;

20 May

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Έλενα Παναρίτη – Χριστόφορος Πισσαρίδης

Υψηλόβαθμοι γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζουν το 2014 ως το έτος ανάπτυξης της Ευρωζώνης.

‘Όμως αποσιωπούν ότι είναι μικροσκοπική σε σχέση με αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αλλά και ολόκληρου του κόσμου το ίδιο έτος.

Παίρνοντας το 2007 ως τελευταίο έτος πριν την παγκόσμια κρίση του 2008 παρατηρούμε ότι για παράδειγμα, σήμερα, το συνολικό ΑΕΠ της Ευρωζώνης είναι πολύ χαμηλό (3% χαμηλότερο από αυτό του 2007) και δεν προβλέπεται να αυξηθεί. Ενώ το ΑΕΠ των ΗΠΑ έχει αυξηθεί 7% περισσότερο από αυτό του 2007.

Η ανεργία στις χώρες της Ευρωζώνης σήμερα είναι 12%. Το 2007 ήταν 7,5%.

Εντωμεταξύ η Αμερική έχει αναπτυχθεί με ρυθμούς 7% υψηλότερους από αυτούς του 2007. Για μας τους Νοτιοευρωπαίους τα στοιχεία θα λέγαμε ότι είναι απογοητευτικά. Όταν συζητάμε την κατάσταση σήμερα οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποτυγχάνουν να επικοινωνήσουν το γεγονός ότι υπάρχει άνιση διανομή της ανάπτυξης. Δεν είναι άλλωστε ειρωνικό ότι ο πλούσιος Βορράς γίνεται ολοένα πλουσιότερος και ο φτωχός Νότος όλο και φτωχότερος;

Για παράδειγμα η Γερμανία καταγράφει εγχώρια παραγωγή 3% υψηλότερη από αυτή του 2007. Αντίθετα η Ελλάδα καταγράφει μείωση 27%. Το ίδιο συμβαίνει και στον τομέα της ανεργίας και ειδικότερα στην ανεργία των νέων. Στη Γερμανία η ανεργία των νέων (15-24 ετών) μειώθηκε από το 12% στο 7,8%. Στην Ελλάδα όμως από 22% που ήταν το 2007 «σκαρφάλωσε» στο 58% το 2013. Γενικότερα στην Ευρωζώνη, τα ποσοστά ανεργίας αυξήθηκαν από 15% το 2008 σε 23,7% το 2013.

Επιπλέον, η κακή διαχείριση της Ευρωκρίσης προέβαλλε την έλλειψη ηγεσίας και οράματος που αντί να εμπνέουν τους Ευρωπαίους πολίτες τους ωθούν στον Ευρωσκεπτικισμό δημιουργώντας ένα συνεχώς αυξανόμενο ρεύμα θυμωμένου λαϊκισμού.

Αυτή είναι η σημαντική διαφορά αυτής της κρίσης με άλλες του παρελθόντος.

Αυτοί οι λάθος χειρισμοί έχουν ως αποτέλεσμα τη διάβρωση της αξιοπιστίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θυμηθείτε πώς διαχειρίστηκε η τότε Δύση την πολιτική και οικονομική κρίση μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ΗΠΑ έδωσαν βοήθεια μέσω του MarshallPlan για την ανασυγκρότηση της Γερμανίας και όχι μόνο, χωρίς να ζητήσουν την άποψη των Αμερικάνων φορολογούμενων πολιτών. Και αυτό γιατί η δράση έπρεπε να ήταν άμεση προσδοκώντας ένα υγιές μέλλον και πιστεύοντας ότι μία ευήμερη Γερμανία είναι πολλή καλύτερη  από μία χρεοκοπημένη.

Στη κρίση όμως του 21ου αιώνα έχουμε ηγέτη μας τον λαϊκισμό που πολλές φορές παίρνει αποφάσεις όχι βασισμένες σε ορθολογική οικονομική σκέψη αλλά στο πώς θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι των Ευρωπαϊκών Κοινοβουλίων αμελώντας τα μακροπρόθεσμα οφέλη.

 Hανάπτυξη στην Ευρώπη δεν σημαίνει ότι ξεφύγαμε από την κρίση ή ότι το Ευρώ θα επιβιώσει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι πολιτικές λιτότητας δεν μπορούν να αποτρέψουν την ύφεση (μάθημα που πήραμε από τη Μεγάλη Ύφεση/Crash του 1930). Άλλο παράδειγμα είναι η λιτότητα που επιβλήθηκε στη Δημοκρατία της Βαιμάρης βλέποντας πολιτικές ακρότητας, κάτι που αρχίζουμε να βλέπουμε και στην Ελλάδα.

Η ρίζα του προβλήματος της κρίσης στην Ευρωζώνη εστιάζεται στις στρεβλωμένες δομές της αφού έχει περίπλοκους κανονισμούς, οι οποίοι καθίστανται αφιλόξενοι στο πεδίο της επιχειρηματικότητας, στις νέες ιδέες και στην καινοτομία.

Το αποτέλεσμα είναι τα υψηλά χρέη και ένα υπερδιογκωμένο, ανεπαρκές τραπεζικό σύστημα. Αυτού του είδους τα προβλήματα πρέπει να διορθωθούν πριν οποιαδήποτε λιτότητα εφαρμοστεί έτσι ώστε να υπάρχει αποτελεσματικότητα.

Αυτό που χρειάζεται είναι βελτίωση της παραγωγικότητας η οποία θα υποστηρίζεται από την καινοτομία και την επιχειρηματική δραστηριότητα έτσι ώστε να δημιουργηθούν νέοι οικονομικοί τομείς και νέες θέσεις εργασίας.

Είναι ανώφελο να προσδοκούμε από έναν λαό να υπομείνει τις θυσίες των διαρθρωτικών αλλαγών χωρίς την υπόσχεση των άμεσων οφελών. Γιατί η λιτότητα δεν φέρει αποτελέσματα αλλά και να τα έφερνε δεν υπάρχει ζήτηση προϊόντων.

Η συνήθης απάντηση στις δικές μας απόψεις για μείωση της λιτότητας είναι ότι το χρέος θα διογκωθεί ακόμα περισσότερο και θα είναι ακόμα λιγότερο βιώσιμο.

Είναι αλήθεια ότι χώρες όπως η Ελλάδα έχουν μεγάλο χρέος αλλά το μέγεθος του χρέους δεν αποτελεί επαρκή ή ικανοποιητική συνθήκη ασφάλειας έναντι πιθανής χρεοκοπίας. Ακόμα και αν το χρέος είναι χαμηλό, χρεοκοπία μπορεί να συμβεί. Αυτό συνέβη τη δεκαετία του 1990 στη Λατινική Αμερική όπου χρεοκοπήσανε με ποσοστό χρέους λιγότερο από αυτό που έχει τώρα η Ευρωζώνη (Αργεντινή χρεοκόπησε με περίπου 60% του ΑΕΠ της και ο μέσος όρος χρέους της Ευρωζώνης σήμερα είναι 96%).

Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής που επιτυχώς διέφυγαν την κρίση το έκαναν μόνο αυτές που έκαναν ριζικές διαρθρωτικές αλλαγές μειώνοντας δραστικά τη γραφειοκρατία με μακροοικονομικές προσαρμογές. Το ίδιο συνέβη και σε ασιατικές χώρες. Αυτό δηλώνει ότι μείωση χρέους μέσω λιτότητας δεν αποτελεί εγγύηση ενάντια στη χρεοκοπία της Ελλάδος. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διαρθρωτικές αλλαγές είναι πιο εύκολο να επιτευχθούν όταν το χρέος δεν είναι τόσο βαρύ στις πλάτες των πολιτών.

Μαθαίνοντας από τις εμπειρίες της Λατινικής Αμερικής και Ασίας η άφεση χρέους ήταν το κλειδί για την ανάπτυξη. Για αυτό το λόγο προτείνουμε η άφεση χρέους να εκληφθεί ως σοβαρή υπόθεση και να αποτελέσει προτεραιότητα όλων των υπολοίπων βοηθητικών και υποβοηθητικών πρωτοβουλιών βοηθείας έτσι ώστε να δοθεί το βήμα στις διαρθρωτικές αλλαγές.

 Οι Ευρωπαίοι εταίροι καλούνται να αναλογιστούν την πορεία της Ευρωζώνης και να ξεκαθαρίσουν τί είδους ένωση επιθυμούν.  Τα μεγάλα ποσοστά χρέους μπορούμε να τα θεωρήσαμε εν μέρει ευθύνη του κακού σχεδιασμού των θεσμών της Ευρωζώνης. Κάποιες μεταρρυθμίσεις έχουν εφαρμοστεί αλλά ο δρόμος για την τραπεζική ενοποίηση είναι ακόμα μακρύς, ας μην μιλήσουμε για την κάποιου είδους δημοσιονομική ενοποίηση. Αντί για μια Λατινοαμερικάνικου τύπου χρεοκοπία, πιστεύουμε ότι το ευρωπαϊκό χρέος θα πρέπει να χαρακτηριστεί ομοσπονδιακό έτσι ώστε να προωθήσουμε τις διαρθρωτικές αλλαγές και η ανάκαμψη να μετατρέψει την Ευρωζώνη εν μία νυκτί σε μια πραγματική ένωση με ίσα μέλη.

Η ομοσπονδιοποίηση του χρέους μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους. Ο πιο προφανής είναι η έκδοση ελεύθερα εμπορεύσιμων Ευρωομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τα οποία θα εξυπηρετήσουν τα εθνικά χρέη.

Αυτό είναι για μας προτιμότερο των χρεοκοπιών ή ακόμα της διάσπασης της Ένωσης το οποίο θα διασπάσει περαιτέρω την ευρωπαϊκή οικονομία.

Η Ευρώπη πρέπει να πάρει γρήγορες και αμετάκλητες δράσεις έτσι ώστε να μπορέσει να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας/ύφεσης/λιτότητας/ύφεσης.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να διασώσουμε μία ολόκληρη γενιά που πνίγεται ολοένα και βαθύτερα στην περιθωριοποίηση.

Is There Growth or Is it Just Plain Wishful Thinking?

20 May

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/is-there-growth-or-is-it-_b_4956096.html?1394717898

Elena Panaritis – Christopher Pissarides

High-profile European officials are playing up the fact that Europe is expected to see positive growth in 2014. But what they don’t like to talk about is the fact that it will be miniscule compared to the United States and much of the rest of the world. They also rarely talk about how deeper the recession in Europe has got since the global financial crisis erupted in 2008. It is so deep that Europe still needs a lot more time to get back to where it was in 2007, when advanced countries reached their pre-recession peak.

- Today, domestic output in the Eurozone as a whole is still very low (3% below what it was in 2007), a gap that is not expected to close in 2014.

- The rate of unemployment in the Eurozone is 12%, compared with 7.5% in 2007.

In the United States, output is almost 7% higher than its level in 2007, even though the rate of unemployment remains somewhat higher, climbing to 6.7% this month from a five-year low of 6.6%.

For us southern Europeans, the facts are rather depressing. When discussing the situation today our European leaders fail to mention that there is an unequal distribution of the rewards from growth. It is not without irony that the relatively rich north is getting richer and the relatively poor south is getting poorer.

Germany’s domestic production, for instance, is currently running at about 3% higher than in 2007. In Greece, it has fallen by more than 27%. As for the rate of unemployment in Germany, it is just 5.2% – this is 3.5 percentage points lower than when the crisis started. In Greece, the rate of unemployment has soared to a high of 28% – this is 20 percentage points higher.

If one probes deeper into these unemployment figures, they will be confronted with yet another horror story: youth unemployment. In Germany, the rate of unemployment for men and women aged between 15 and 24 has actually dropped from 12% to 7.8%. Not so in Greece, where youth unemployment has risen from 22% in 2007 to a staggering 58% in 2013. Meanwhile, in the Eurozone as a whole (where EU heavyweight Germany is the biggest member), the rate of youth unemployment increased from 15% in 2008 to 23.7%, according to the latest available figures.

In addition, the serious mishandling of the Eurozone crisis has highlighted a dangerous lack of leadership that would inspire European citizens, which in turn has created a growing and very angry outburst of populism.

This is in stark contrast to how previous world crises were handled and is causing further erosion of confidence in the EU and in the proposed solution packages. A pertinent example of a previous economic crisis is Germany’s need for reconstruction after World War Two. The United States provided generous assistance through the Marshall Plan without any recourse to US taxpayers for their views. The leaders at the time had a forward-looking vision, realising that a prosperous Germany was better for the West than a bankrupt one. In the first economic crisis of the 21st century, however, we have a popularized leadership that sometimes makes financial decisions not on the basis of sound economic argument but on the basis of whether or not voters want to pay higher taxes now (ignoring future benefits that might accrue).

Positive growth in Europe does not mean that the Eurozone crisis is over, or that the Euro will survive.

The austerity policies that the EU adopted in 2010 and continues to implement are unsustainable and quite frankly harmful. One of the most difficult lessons learned as far back as the Great Depression of the 1930s is that austerity cannot reverse recession. The situation in Greece and Spain is not all that different from the one that the United States and other advanced countries had to deal with in the 1930s, but the lesson does not seem to have been learnt. Another example of the damage that austerity can do is from the austerity that the Allies imposed on the Weimar Republic after the First World War. It merely served to fuel political extremism. This is something that we are starting to see in Greece.

The root of all the problems of the Eurozone is structural and manifested in overly complicated and burdensome rules and regulations that are unfriendly to entrepreneurship, new ideas and innovation. This has ultimately resulted in large debts and an over-expanded inefficient banking system. These problems have to be fixed first before austerity can be effective.

What is needed is some serious productivity improvement that is supported by innovation and entrepreneurial activity and that will open up new sectors of economic activity and will lead to much-needed job creation. Europe desperately needs more investment – not more austerity which in the end serves to stifle demand and create more problems than intended to solve.

It is futile to expect a population to go through the pains of structural reform without the promise of immediate rewards.

There are no immediate rewards under austerity because the implementation of such reforms is put at risk and even if successful, there is no demand for the products of new enterprises and there can be no growth.

The usual response to a plea like ours is to ask “What about the debt?” and “Won’t an abandonment of austerity lead to more and even less sustainable burdens of debt?”

Indeed, this is the case in countries like Greece that have a very large debt to GDP ratio. But low debt is neither necessary nor sufficient as a safety valve against default. Even if debt is low, default can still occur.

This is what we experienced in the 1990s when many Latin American countries defaulted with a much lower debt to GDP ratio than the eurozone periphery has today. For example, Argentina defaulted with a debt of about 60% of its GDP, much less than the eurozone average (96%). The countries of Latin America that defaulted managed to exit their crisis thanks to serious structural reforms coupled with macro adjustment. Some Asian countries underwent a similar solvency crisis and adjustment period. What all this means is that austerity-induced debt reduction in Greece is no guarantee against default.

But there is no doubt that structural adjustment is easier to achieve when the debt burden does not weigh heavily on people’s shoulders. In this respect, Europe can learn from the experiences of Latin American and Asia. In these crises, as well as in Eastern Europe after in the 1990s, debt forgiveness played a key role in recovery. For this reason we suggest that in order to give structural reform a chance to succeed, debt forgiveness must first be seriously considered in the case of Greece and be given priority over other assistance initiatives.

The Eurozone partners need to take stock of how far the union has come and what kind of union do they really want for the future.

The high debt levels can at least partly be blamed on badly-designed Eurozone institutions. Some reforms have been implemented, but we are still a long way from the necessary banking union – not to mention a fiscal union of some kind. Instead of a Latin American-style default, we believe there should be a mutualization of European debt in order to facilitate structural reform and recovery which will transform the Eurozone (almost overnight) into a true union of equal partners. Mutualization can easily be achieved in a number of ways. The most obvious is the issuing of freely traded Eurobonds by the European Central Bank, which can be used to service sovereign debts. This seems to us to be preferable to defaults, or even to a break-up of the union, which will merely disrupt the European economy even more. Europe needs to take more firm action and it needs to do this fast in order to get out of the vicious cycle of austerity-recession-austerity-recession. This is the only way to rescue an entire generation from sinking deeper into an abyss of oblivion.